شمارهٔ ۱۲۵ نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
عابدان حق سجود قبله رویت کنند
عارفان حق از آن طوف سر کویت کنند
عاشقان رو به راه آورده مفرد لباس
ابتدای طوف حج از مشعر مویت کنند
روزه داران طریقت از برای روز عید
غره ماه از هلال نون ابرویت کنند
لیلة القدری که پیش حق به است از الف ماه
اهل دل تعبیر آن زلفین هندویت کنند
غمزه سحرآفرینت چون ببینند انبیا
آفرین بر معجزات چشم جادویت کنند
شیر گیر است آهوی چشم تو نتوان عیب کرد
شیر گیری ختم اگر بر چشم آهویت کنند
(در سجود آید مه از تعظیم و افتد بر زمین
چون که تکرار سواد وصف گیسویت کنند)
«أینما» آمد «تولوا ثم وجه الله » ولی
حق پرستان از همه سو روی دل سویت کنند
هندوان جعد زلفت چون قبول افتاده اند
از سعادت تکیه بر فرخنده زانویت کنند
راجح آیی در طریقت پیش صرافان عشق
با وجود هر دو عالم گر ترازویت کنند
ای نسیمی ناز ابروی کماندارش بکش
تا کمانداران عالم مدح بازویت کنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد و به وصف عشق به معشوق و مقام روحانی او میپردازد. عابدان در مقام سجود به سوی معشوق روی میآورند، عارفان در جستجوی او طواف میکنند و عاشقان با محبت به طرف او حرکت میکنند. در روز عید، روزهداران از زیباییهای معشوق بهرهمند میشوند و معجزات چشمان او را تحسین میکنند. در این بین، معشوق به چهرهای که با سادگی و زیبایی خود، همه را مجذوب میکند، نمادی از کمال و محبت است. عشق به او باعث میشود که هر کس در سجود و تعظیم باشد و در طریقت عشق به دنبال او حرکت کند. در نهایت، ناز ابروی او به همه کمانداران دنیا الهام میبخشد تا به ستایش او بپردازند.