شمارهٔ ۱۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای رموز لوح رویت عنده ام‌الکتاب
کرده طی پیش جمالت نامه حسن آفتاب
سوره سبع المثانی آفتاب روی توست
اهل دل را از رخت روشن چو ماه است این حساب
باز یابد هر که خواند از رخت سی و دو خط
سر و انشق القمر با معنی ام الکتاب
تا به رویت گفته ام «وجهت وجهی » چون خلیل
آتش نمرود بر من گشته ریحان و گلاب
آیة الکرسی و طه هست حق روی تو
هر که دارد نور حکمت داند از فضل این خطاب
هفت خط وجه آدم هشت باب جنت است
شد به فضل حق اولوالالباب را این فتح باب
ره به خط استوای وجه آدم چون نبرد
مشرک بی دیده، زان جاوید ماند اندر عذاب
چون نسیمی هر که خاک آستان فضل شد
از شرف بر دیده خورشید می‌آرد رکاب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و عظمت معشوقی می‌پردازد که معرفت و حکمت او به مانند نور و آفتاب در دل اهل دل روشنایی می‌بخشد. شاعر از دلالت‌ها و نشانه‌های معنوی الهی سخن می‌گوید و به رابطه عمیق میان خداباوری و شناخت روحانی اشاره می‌کند. او به روشنی می‌گوید که هر که به این معرفت دست یابد، از فضل الهی بهره‌مند خواهد شد و در نهایت، با تأکید بر مقام والای انسانیت و متصل شدن به نور الهی، به اهمیت آگاهی و بصیرت در این راه اشاره می‌کند.