شمارهٔ ۲۲۱ - نکوهش دزدان لباس روحانیت نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکن
همدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن
از رهِ خویش‌پرستی قدمی بیرون نِهْ
قطع این منزل و ره جز به چنین گام مکن
منزل اهل یقین کوی حبیب است، ای دل!
تا به منزل نرسی یک نفس آرام مکن
از ریا پاک شو ای زاهد آلوده‌لباس
شبهه و وسوسه را زهد و وَرَع نام مکن
دور سجاده و تسبیح گذشت، ای زاهد!
این یکی دانه مساز، آن دگری دام مکن
گر سر طاعت حق چون ملکت هست ای دل!
به جز از سجدهٔ آن سرو گل‌اندام مکن
چون شدی با دهن و چشم و لب یار حریف
جز حدیث شکر و پسته و بادام مکن
نام و ننگ و دل و دین جمله حجاب است و دویی
یک‌جهت باش و بدین‌ها طلب نام مکن
هست چون عاریتی دولت ده‌روزهٔ دَهر
تکیه بر دولت ده‌روزهٔ ایام مکن
گر کنی فرصت امروز به آینده بدل
مکن این فایده، این نیک سرانجام! مکن
بر عذار تو که اسلام من است، از خط و خال
لشکر کفر مکش، غارت اسلام مکن
ای نسیمی چو برآمد ز لب او کامت
به همه کام رسیدی، سخن از کام مکن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعوت به عشق واقعی و پرهیز از هوس‌های زودگذر است. شاعر به دل می‌گوید که عشق پخته را بپذیرد و از هوس‌های بی‌اساس دوری کند. او تأکید می‌کند که باید در راه حقیقت و یقین گام برداشت و در جستجوی دوست حقیقی بود و تا زمانی که به آن دست نیافته‌ایم، آرامش را ترک نکنیم. زاهدان را به دوری از ریا و وسواس فرا می‌خواند و بیان می‌دارد که نباید فقط به ظواهر دین چنگ زد. شاعر تأکید می‌کند که دنیا زودگذر است و نباید به آن تکیه کرد و همچنین به‌جای اندیشیدن به آینده، باید از فرصت‌های امروز بهره برد. در پایان، او می‌گوید که شخصیت و هویت انسان نباید درگیر نام و ننگ شود و هر کس باید به دنبال وحدت در حقیقت باشد.