شمارهٔ ۱۰۲ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق و آرزوهای انسانی است. شاعر از دل و غم خود می‌گوید و از این که آرزوها و خواسته‌ها چقدر ممکن است رسیدن به نتیجه مطلوب را سخت کنند. او به امید ثمر و نتیجه مثبت، نهالی را می‌کارد، اما متوجه می‌شود که ممکن است بی‌نتیجه بماند. شاعر همچنین به آزاد بودن و زندگی مانند یک پرنده در باغ اشاره می‌کند و به مقایسه‌اش با سرو و زیبایی‌های آن می‌پردازد. او از خواننده می‌خواهد که از غفلت و روزمرگی فاصله بگیرد و به یاد داشته باشد که درد و آه دل غافل می‌تواند برآید. در نهایت، اشاره به این دارد که حتی با جان تنها، رابطه‌ها و احساسات می‌توانند سبب خجالت و ندامت شوند.