شمارهٔ ۱۱۲ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره تجربه فراق و تنهایی است. شاعر از یک رابطه عاطفی صحبت می‌کند که تنها او به آن تعلق دارد و دیگران نمی‌توانند آن را درک کنند. او خود را شبیه سایه‌ای می‌بیند که همیشه در کنار محبوبش بوده، اما حالا محبوب او به بیگانگان توجه کرده است. شاعر از درد و رنج ناشی از این جدایی سخن می‌گوید و احساس می‌کند که تنها کسی است که این درد را می‌کشد، در حالی که دیگران نمی‌توانند به او کمک کنند. در نهایت، او با حسرتی عمیق از بی وفایی محبوبش یاد می‌کند و از بی‌خبری دیگران درباره وضعیت خود می‌نالد.