شمارهٔ ۱۳۵ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر ناامیدی و درد عاطفی شاعر است. او به کمبود محبت و وفاداری در روابط اشاره می‌کند و می‌گوید که معلمی که باید او را بیاموزد، فقط او را یاری نکرده و نتوانسته است دلبری را به او آموزش دهد. شاعر از این شکایت دارد که با وجود همه خوبی‌هایی که دریافت کرده، از طرف مقابل هیچ وفاداری یا محبت واقعی ندیده است. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که با وجود تلاش‌هایش و روحیه قوی‌اش، نتوانسته‌ است از تلخی و جفا رهایی یابد. در نهایت، او به خواب‌هایی اشاره می‌کند که تنها لحظه‌ای از وصال را به او می‌دهند اما این خواب‌ها پتکی بر زندگی‌اش هستند و او را از بیداری شیرین محروم می‌کنند.