شمارهٔ ۱۶۷ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و دلتنگی شاعر برای معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر هزینه‌ی می‌خواری را می‌ستانند، بهتر است خلعت (خرقه) را بفروشد و از می‌خانه جرعه‌ای بنوشد. او به محتسب هم هشدار می‌دهد که هرگز از سماع و می‌خواری دست نکشد. شاعر بر این باور است که بدون معشوقش، هر لحظه طاقت‌فرساست و زندگی بی‌فایده می‌شود. او با بیان حال خود به محبوبش، از درد جدایی و اندوه غم می‌گوید و تأکید می‌کند که عشقش آن‌قدر عمیق است که روحش در غیاب یار، به شدت رنج می‌کشد. احساساتش را با زبانی بی‌زبان و خاموش بیان می‌کند و به نوعی از عرفان و معرفت عشق سخن می‌گوید.