شمارهٔ ۱۷۲ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و شوق دیدار معشوق خود صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگرچه ممکن است بارها جانش را برای دیدن این معشوق نادیده بدهد، اما هیچ چیز برایش به اندازه یک دیدار در جمع دیگران و حسادت به او با دیگران، ارزشمند نیست. او شوق دیدن دوباره معشوق را دارد، حتی اگر پس از مرگش، تنها خاکش در پای دیوار معشوق بیفتد. شاعر به شدت به خاطر عدم توانایی در نزدیک شدن به معشوقش، دلتنگ و غمگین است. او احساس می‌کند که جان و دلش را برای عشق این معشوق هزینه کرده و هیچ چیز برایش مانند صدای نازک و لب‌های شیرین او جذاب نیست. در نهایت، او از دوستش می‌خواهد که در هنگام ورود به کوی معشوق، به او آسیبی نرساند.