شمارهٔ ۱۷۶ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او به یاد یاری که به سراغش نیامده، بر خاک درش نشسته و ابراز نارضایتی می‌کند. اگرچه معشوق او زیبا و با جزئیاتی جذاب است، شاعر احساس می‌کند که بدون زر و سیم، نمی‌تواند به او دست یابد. شب‌ها با ناله‌هایش در پی جلب توجه نسیم سحر است. شاعر حس می‌کند که معشوقش به او نگاهی نهان انداخته و به او امیدواری می‌دهد. او می‌گوید که اگر روزی معشوقش بر سر خاک شهیدان گذر کند، انتظار دارد که شوقش برانگیخته شود. در پایان، از معشوق می‌خواهد که به او نزدیک شود و او را دور نکند، زیرا او همچون سگی وفادار در مسیرش ایستاده است.