شمارهٔ ۱۸ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات و دل‌تنگی‌هایش اشاره می‌کند. او به ماه اشاره دارد، که نماد معشوق است و از نبود او رنج می‌برد. در دل شب، او آرزو دارد که به نور و زیبایی معشوق دست یابد و از سرنوشت خودش در دوری از بزم معشوق گله می‌کند. شاعر از نگاهی که دیشب به او انداخته یاد می‌کند و در حسرت آن باقی مانده است. او بیان می‌کند که حتی اگر در می‌خواری و شادی باشد، این کار را به خاطر عشقش می‌داند و در نهایت از ناله مرغ صبحگاه که نشانه‌ای از غم و تنهایی‌اش است، سخن می‌گوید.