شمارهٔ ۲۱ رفیق اصفهانی
رفیق اصفهانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
بود اگر با قد موزون آفتاب
چون تو بود ای تو به رخ چون آفتاب
ز آفتابی ماه من افزون بحسن
آنقدر کز ماه افزون آفتاب
کوه عشقت راست فرهاد آسمان
دشت شوقت راست مجنون آفتاب
در چمن سروی و در گلزار، گل
بر فلک ماهی، به گردون آفتاب
چون تو بود ای ماه از تو روی زرد
چون تو بود ای از تو دل خون آفتاب
داشت گر این طره ی شبرنگ، ماه
داشت گر این لعل میگون آفتاب
روی چون ماه تو در چشم رفیق
می نماید چون به جیحون آفتاب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و ویژگی‌های جذاب فردی است که شاعر به او عشق ورزیده است. شاعر در توصیف این فرد، او را به آفتاب و ماه تشبیه می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌اش فراتر از زیبایی آفتاب و ماه است. او همچنین به عشق و اشتیاق خود اشاره می‌کند و از محبوبش به عنوان سروی در چمن و ماهی در آسمان یاد می‌کند. در نهایت، زیبایی چهره‌اش را در چشمان دوستانش به تصویری دل‌انگیز تشبیه می‌کند. شعر به طور کلی بیانی عمیق از عشق و زیبایی است.