شمارهٔ ۲۰ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر زیبا، شاعر به توصیف زیبایی محبوب خود می‌پردازد و او را به آفتاب تشبیه می‌کند. زیبایی محبوب چنان درخشان و خیره‌کننده است که حتی آفتاب از حسادت به او خونش به جوش می‌آید. شاعر می‌گوید که آفتاب چگونه می‌تواند وجود خود را ثابت کند وقتی که ذره‌ای از این زیبایی را ندارد. پیشتر آفتاب به خوبی ماه رشک می‌برد، اما حالا به محبوب شاعر حسادت می‌کند. عقل هم او را با آفتاب مقایسه می‌کند که باعث می‌شود شاعر به جنون برسد. در نهایت، شاعر اظهار می‌کند که هنگام دیدن محبوبش، آفتاب باید بدون هیچ همراهی از آسمان پایین بیاید و زیبایی او نیز وصف‌ناپذیر است.