شمارهٔ ۲۱۳ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عواطف عمیق خود سخن می‌گوید. او احساساتش را نسبت به معشوق بیان می‌کند و نشان می‌دهد که هر جا که پا بر زمین می‌گذارد، از اشک و غم پر می‌شود. او به عشق و فراق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که برای دیدن معشوقش در سختی و درد به سر می‌برد. اگرچه روزهای وصال کوتاه است، اما فراق او را به شدت آزار می‌دهد. شاعر نسبت به آنچه که به خاطر عشقش تحمل می‌کند احساس شرم دارد و در عین حال آرزو می‌کند که روزی بتواند با کلام شیرینش دل معشوق را شاد کند. در نهایت، او از وفا و بی‌وفایی عشق سخن می‌گوید و به پیوندی که با معشوقش دارد اشاره می‌کند.