شمارهٔ ۲۳۴ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق و جدایی از معشوق متحمل شده، صحبت می‌کند. او دوستانش را به خاطر عشق به معشوق دشمن کرده و به خود آسیب رسانده است. شاعر به سوختن خرمن هستی‌اش از سوز دل اشاره می‌کند و می‌گوید که از آتش دلش به حال خود رحم نکرده است. همچنین او به یاد معشوق و زیبایی‌های او می‌افتد و تلاش کرده که خود را به یاد او خوشحال کند، اما بی‌فایده بوده است. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که پیروی از شیخ و برهمن (مربیان دینی) نیز چیزی برایش به ارمغان نیاورده و همچنان در جستجوی عشق معشوق است.