شمارهٔ ۲۴۰ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به عهدی که با معشوق بسته است، اشاره می‌کند و می‌گوید پس از آن لحظه که با تو عهد بستم، تمام عهدهای قبلی‌ام را شکسته‌ام. او از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌گوید و بیان می‌کند که در هر کجا که خبری از محبوب اوست، لحظه‌ای آرامش ندارد. شاعر به زخم‌های عاطفی و وضعیت نامناسب خود اشاره کرده و خود را همچون پرنده‌ای معرفی می‌کند که در دام عشق گرفتار شده است. او از معشوق می‌خواهد که به حال او رحم کند و خیرات و جوانی‌اش را به او ببخشد، زیرا اکنون پیر و خسته شده است. در انتها، به دوستی و نزدیکی خود با معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در عشق خود جان را از دست می‌دهد ولی از این پیوند دست نخواهد کشید.