شمارهٔ ۲۶۳ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیه‌ای به جوانان است که از چشم‌زخم افراد بداندیش دوری کنند و زیبایی خود را محافظت کنند. شاعر از حال زار خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که گاهی نگاهی از سوی بزرگان به درویشان می‌تواند مفرح باشد. او به وفاداری و ناآگاهی‌اش درباره‌ هنر می‌پردازد و می‌گوید که در دنیای بداندیشان، وفا یک هنر نیست. همچنین شاعر از درد و زخم ناشی از جفا و بی‌وفایی دیگران شکایت می‌کند و می‌گوید که با وجود صبر، حالش روز به روز بدتر می‌شود. او به این نکته اشاره می‌کند که رفاقت در برابر بیگانگی واقعیت تلخی است و گاهی دوستان به خاطر نزدیک شدن به بیگانگان از هم دور می‌شوند.