شمارهٔ ۲۸۸ رفیق اصفهانی
رفیق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
کشم جور از غمت ای نازنین ماه
شب و روز از دل و جان ناله و آه
رود از دوریت تا کی شب و روز
سرشکم تا به ماهی آه تا ماه
تو خورشیدی و مه رویان کواکب
نکورویان شهند و تو شهنشاه
تفاوت از زمین تا آسمانست
ز ماه عارضت تا عارض ماه
نخوردم ای رفیق از قدش افسوس
از آن نخل بلند و قد کوتاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی معشوق و تأثیرات عمیق محبتش اشاره می‌کند. او می‌گوید که معشوق به حدی زیبا و دل‌انگیز شده که هیچ چیز نمی‌تواند با او برابری کند. همچنین، عاشق این احساس را دارد که معشوق به او نزدیک‌تر و مهربان‌تر شده، حتی در میان دیگران. شاعر به نوعی از زیبایی‌های معشوق می‌گوید که اگرچه مانند ماه می‌درخشد، اما در دل او چیز خاص‌تری وجود دارد. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر معشوق زیبا نیست، چرا دل عاشق را ربوده و از نظر پنهان شده است.