شمارهٔ ۲۸۹ رفیق اصفهانی
رفیق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دقیقه فهم و ادا دان و نکته دان شده ای
چنانکه خواست دل من تو آنچنان شده ای
نمی توان ز تو شد خوبتر به حسن که تو
به حسن خوبتر از هرچه می توان شده ای
کسی که نیست ازو خوبتر به شهر کسی
چو خوب می نگرم خوبتر از آن شده ای
از آن بجان و دلت دوستم که از دل و جان
به غیر دشمن جان گشته خصم جان شده ای
به کام من شده ای سخت سرگران با غیر
برغم غیر به من خوب مهربان شده ای
برابری نتوانی به ماه من ای ماه
تو همچو او نشوی گر بر آسمان شده ای
اگر نه ای تو پریرو چرا ز رفیق
ربوده ای دل و از دیده اش نهان شده ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی عشق و دلدادگی بیان شده است. شاعر از درد و سوز دل ناشی از عشق به معشوق صحبت می‌کند و حس سوختن و آتش‌گرفتن به خاطر زیباییِ معشوقش را توصیف می‌کند. او به تصویر کشیده که چگونه دلش از آتش عشق شعله‌ور است و هر پاره از وجودش به نوعی آتشین و داغ است. شاعر از ناز و زیبایی معشوق می‌گوید و اینکه چگونه حضور او باعث به وجود آمدن حسرت و آوارگی در دل او شده است. او با حسرت و غم از مشکلات و رنج‌های ناشی از این عشق سخن می‌گوید و خواسته یا ناخواسته، غم و دردش را در قالب شعر بیان می‌کند. در نهایت، ابراز تاسف و ناامیدی او از وضعیتش و عشق ناکامش در کلماتش به وضوح حس می‌شود.