شمارهٔ ۳۰۴ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و苦 و محنت ناشی از دوری و جدایی از محبوب خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که جانش به لب رسیده و از دوری محبوبش فریاد می‌زند. شاعر زیبایی محبوب را ستایش می‌کند و به تأثیر چهره‌اش بر دل و جان اشاره می‌کند. همچنین، او از معشوق می‌خواهد تا از پرده مستی بیرون آید و بی‌اعتنایی زاهدان و شیخ‌ها را به شگفتی بکشاند. شاعر از محبوب به عنوان طبیبی یاد می‌کند که می‌تواند او را از رنج‌هایی چون پیری و کوری نجات دهد. او در نهایت به وضعیت خود اشاره می‌کند که همواره با خستگی و رنجوری آمیخته است، در حالی که رفیقش زیبایی‌هایی چون لب میگون و نرگس دارد.