شمارهٔ ۳۰۶ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر تمایل خود به شراب و میکده را بیان می‌کند و به این نکته اشاره دارد که برای او نوشیدن شراب از همه چیز مهم‌تر است. او از زاهد می‌خواهد که از بهشت و خیرات آن صحبت نکند و به جای آن، به میکده بروند. شاعر خود را «حریف سمندر» می‌داند و می‌گوید که تنها با آتش شراب تر می‌شود. او به گردش زمان و تغییرات زندگی اهمیتی نمی‌دهد و شراب را به عنوان یک مظهر زندگی و سرزندگی معرفی می‌کند. همچنین به مقایسه بین جمال و معرفت شراب و جام معروف «جام جم» و «آب خضر» می‌پردازد و می‌گوید که هیچ‌یک از آن‌ها نمی‌توانند جایگزین شراب شوند. در نهایت، او از دوستش می‌خواهد تا پیاله‌ای از شراب به او بدهد و به این نتیجه می‌رسد که زیبایی و نور شراب او را از نیاز به نور ماه و خورشید بی‌نیاز می‌کند.