شمارهٔ ۳۱۳ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد جدایی و ناتوانی خود در تحمل آن می‌گوید. او به شدت تحت تأثیر فراق قرار گرفته و می‌گوید که از جدایی به شدت آسیب دیده و به حسی عمیق از نقصان رسیده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که پیش از این گمان می‌کرده که از جدایی خواهد مرد، اما حالا این گمان برای او به یقین تبدیل شده است. او دعوت می‌کند تا به بوی مزارش پی ببرند که واقعاً از جدایی جان خود را داده است. شاعر تصریح می‌کند که نمی‌خواهد لحظه‌ای بدون محبوبش زندگی کند و حتی حاضر است جانش را فدای این جدایی کند. او از محبوبش می‌خواهد تا هر زمان که ممکن است، به جدایی پایان دهد، زیرا او دیگر تاب جدایی را ندارد و این جدایی به گنجینه‌اش آسیب رسانده است. در آخر، او به حالت یأس از دوستانی اشاره می‌کند که با وجود جدایی نمی‌میرند و این نشان از شدت جدایی‌اش است.