شمارهٔ ۳۱۶ رفیق اصفهانی
رفیق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خوش آن محفل که هر دم ساغر می
وی از من گیرد و من گیرم از وی
بیا نایی نوا سر کن دمادم
بیا ساقی قدح پر کن پیاپی
که خوش باشد می گلگون کشیدن
به بانگ ارغنون و ناله ی نی
نباشم شاد و خرم تا نباشد
به دستم ساغر و در ساغرم می
مشو مغرور حسن ای گل که دارد
بهار دلربائی در عقب دی
برآرم بی تو آه از سینه تا چند
ببارم بی تو اشک از دیده تا کی
رسد تا کی به گردون هایهایش
رفیق خسته را دریاب هی هی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و longing (دلتنگی) شاعر است. او به محبوبش اشاره می‌کند و می‌خواهد با یک نگاه او، دلش شاد شود. شاعر اشاره می‌کند که نگاهی از دور می‌تواند دل وی را به شدت تحت تأثیر قرار دهد و حتی با یک نگاه، قلب‌ها را بشکند. او تاکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند مانع عشق و زیبایی نگاه محبوب شود و زاهدان نیز نمی‌توانند از این نگاه پرهیز کنند. در نهایت، شاعر به اهمیت و قدرت نگاه در دنیای عشق و روابط انسانی اشاره می‌کند.