شمارهٔ ۳۲۰ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وعده‌ها و محبت‌های بی‌پایه و سستی صحبت می‌کند که دیگران به او داده‌اند. او به این نکته اشاره می‌کند که این وعده‌ها بیشتر از آنچه انجام شده، گفته شده است و به راحتی شکسته شده‌اند. شاعر از درد و غم عشق شکایت دارد و می‌گوید که با وجود همه مشکلات، عشق به او فرصتی برای رهایی از غم‌ها داده است. او همچنین به بخت و شانس اشاره می‌کند که به او کمکی نکرده و در نهایت به صنم (محبوب) اشاره می‌کند که برخوردش با او مثل سنگ است و در آخر از بی‌فایده بودن دوستی پس از جدایی صحبت می‌کند.