شمارهٔ ۳۷ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دلتنگی و عشق عمیق خود به محبوبش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که غم و درد عشق او در وجودش رسوخ کرده است. محبوبش را همچون لیلایی شیرین توصیف می‌کند که مجنون‌های زیادی در پی او هستند. او همچنین به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌اش در دنیا بی‌نظیر است. شاعر به داستان یعقوب و زلیخا اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند عشق آنان است؛ بسیاری از مردان و زنان به او علاقه‌مندند. او به چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که آن چهره همچون روشنی بخش محفل است. در پایان، او اعتراف می‌کند که در مقابل محبوبش گویایی ندارد، اما اگر یار در کنارش باشد، می‌تواند به راحتی سخن بگوید.