شمارهٔ ۹۳ رفیق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد جدایی و بلایی که مدعیان بر سر او آورده‌اند شکایت می‌کند. او احساس می‌کند که مردم و کافران بر او رحم نکرده و او را به درد و رنج مبتلا کرده‌اند. به طعنه می‌گوید که چرا ابتدا او را با حقیقت آشنا کردند و سپس به بیگانگی کشاندند. شاعر به نفرت از کسانی اشاره می‌کند که مانع دیدن محبوبش شده‌اند و همچنین از کسانی می‌نالد که نه وفا کرده و نه مهر نشان داده‌اند. او به این نکته می‌پردازد که عشق واقعی را به کسانی نسبت نمی‌دهند که در زیر ظلم و ستم به فکر خونبهای عاشقان هستند. در پایان، او به دورویی و بی‌رحمی گروهی که بر نزدیکانشان نیز رحم نکرده‌اند، انتقاد می‌کند.