غزل شمارهٔ ۱۰ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف عشق و غم می‌پردازد. او می‌گوید کسی که در مسیرش از روح و جسم خود آگاه است، عاشق واقعی نیست چرا که به ظواهر دنیایی مانند کفش و دستار وابسته است. او از غمی در دلش سخن می‌گوید که به قدری سنگین است که اگر نشر یابد، بر آسمان سایه می‌افکند. همچنین از باد می‌خواهد که بوی نومیدی را به دیگران ببرد چرا که در خرابه دلش از غم و اندوه کمبودی وجود ندارد. در نهایت، او به عشق و فداکاری خود در برابر معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هنوز در غم عشقش بیمار و رنجور است.