غزل شمارهٔ ۲۷ رضی‌الدین آرتیمانی
رضی‌الدین آرتیمانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
جائی که به طاعات مباهات توان کرد
محراب صنم قبلهٔ حاجات توان کرد
من روی به کعبه نهم از خاک در تو
از کعبه اگر رو به خرابات توان کرد
چون روح قدس در طلب زندهٔ شوقم
در عشق تو اظهار کرامات توان کرد
نه جرأت پروانه و نه تاب سمندر
دعوی محبت به چه آیات توان کرد
آنجا که منم ز اهرمن اعجاز توان دید
و آنجا که توئی بندگی لات توان کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و عبودیت است. شاعر در تلاش است تا به جایگاه خاص و معنی‌دار عشق بپردازد. او درمی‌یابد که نزدیکی به خداوند و روحانیت واقعی تنها در سایه عشق الهی و ارتباط با معشوق حقیقی امکان‌پذیر است. او با ذکر مکان‌هایی چون کعبه و خرابات، به تضاد میان معنویت و دنیا اشاره دارد و به زیبایی‌های عشق پرداخته، همچنین از قدرت‌های عشق که فراتر از شجاعت و قدرت‌های مادی است سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از جایگاه خود به عنوان بنده‌ای از تبار الهی سخن می‌گوید و از عشق به خداوند به عنوان گرایش واقعی‌اش یاد می‌کند.