غزل شمارهٔ ۲۸ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش از زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که هر بار وصف معشوق را بکند، همه جا را آکنده از عشق و محبت می‌یابد. با این حال، گویا سرنوشت و قضا و قدر او را به سمت سختی‌ها می‌کشاند. شاعر احساس می‌کند که معشوقه‌اش دل او را ربوده و او را در زندانی از عشق گرفتار کرده است. زیبایی لب و نگاه معشوق به قدری سحرآمیز است که به او قدرتی شبه نبوت می‌دهد. در پایان، شاعر به احساس شادمانی و خوشبختی می‌رسد و به خود یادآوری می‌کند که در این شب، ستاره‌ی بختش همچون اسکندر مقدونی درخشان است.