غزل شمارهٔ ۶۳ رضی‌الدین آرتیمانی
رضی‌الدین آرتیمانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنجا که وصف آن قد و بالا نوشته‌ایم
اقرار عجز خویش همان‌جا نوشته‌ایم
حاصل، دمی ز یاد تو غافل نبوده‌ایم
یا گفته‌ایم حرف غمت یا نوشته‌ایم
از سوز اشتیاق نیارم که دم زنم
کآتش گرفته دست و قلم تا نوشته‌ایم
گر حکم سر نوشته «سمعنا»ش گفته‌ایم
ور قصد جان نموده «اطعنا» نوشته‌ایم
گویی بنوش باده که عمرت شود دراز
ما خط عمر خویش به شب‌ها نوشته‌ایم
دانیم راه راست ولی بهر مصلحت
خط الف به عادت ترسا نوشته‌ایم
شد پشت و روی نامه سیه با وجود آن
از صد هزار حرف یکی نانوشته‌ایم
ناخوانده نامه پاره کند دور افکند
نام رضی به هزره در آنجا نوشته‌ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف احساسات و افکار شاعر در مورد عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر از عجز خود در بیان احساسات و غم‌هایش سخن می‌گوید و به یادداشت‌هایش اشاره می‌کند که در آن‌ها از سوز اشتیاق و تنهایی‌اش نوشته است. او به سرنوشت و تقدیر اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود دانستن حقیقت‌ها، گاهی به مصلحت‌هایی که جامعه بر او تحمیل می‌کند تن می‌دهد. در نهایت، شاعر توضیح می‌دهد که در زندگی‌اش نیز بسیاری از کلمات و احساساتش نانوشته مانده و نام رضی به عنوان امضایش در این نوشته‌ها ثبت شده است.