غزل شمارهٔ ۶۵ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان هماهنگی و وحدت انسان‌ها با طبیعت و عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که ما به خاطر خودمان آسیب می‌زنیم و از آلودگی‌های جهان پاک هستیم. ما روپوش عشق و زیبایی هستیم و روح‌های خالص داریم. هدف ما این است که با یکدیگر ارتباط برقرار کنیم و در این ارتباط، از زمین و خاک خود بهره‌مند شویم.