مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵ — تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۱ — تا چند بهر زه چون غباری گردم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۷ — تا ظن نبری که از تو بگریخته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۲ — تا چند چو دف دست ستمهات خورم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۳ — تا خواسته‌ام از تو ترا خواسته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۸ — تا ظن نبری که از غمانت رستم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۴ — تا روی تو دیدم از جهان سیر شدم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۰ — تا ظن نبری که من کمت می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۹ — تا ظن نبری که من دوی می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۱ — تا کاسهٔ دوغ خویش باشد پیشم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۶ — تا شمع تو افروخت پروانه شدم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹۰ — تا جان دارم بندهٔ مرجان توام
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۱ — حاشا که ز زخم تیر و خنجر ترسیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۷ — چندانکه به کار خود فرو می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۹ — چون مار ز افسون کسی می‌پیچم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۰ — چون می‌دانی که از نکوئی دورم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۴ — تو بحر لطافتی و ما همچو کفیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۸ — چون تاج منی ز فرق خود افکندیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۵ — جانرا که در این خانه وثاقش دادم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳ — تا میرود آن نگار ما میرانیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۲ — خواهم که به عشق تو ز جان برخیزم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۶ — جانی که در او دو صد جهان میدانم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۳ — خود راز چنین لطف چه مانع باشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰۲ — تا پردهٔ عاشقانه بشناخته‌ایم