مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶۶ — با تو قصص درد و فغان میگویم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶۹ — بازآمد و بازآمد ره بگشائیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶۷ — با درد بساز چون دوای تو منم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۵ — بر بوی تو هر کجا گلی دیدستم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۲ — بالای سر ار دست زند دو دستم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶۸ — باز آمدم و برابرت بنشستم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۱ — باغی که من از بهار او بشکفتم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۳ — با ملک غمت چرا تکبر نکنم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۰ — با سرکشی عشق اگر سرد آرم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۴ — بخروشیدم گفت خموشت خواهم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۶ — بر بوی وفا دست زنانت باشم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۷ — بر زلف تو گر دست درازی کردم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۴ — بیرون ز دو کون من مرادی دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۸ — بر شاه حبش زنیم و بر قیصر روم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۵ — بیکار شدم ای غم عشقت کارم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷۹ — بر میکده وقف است دلم سرمستم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۱ — بوی دهن تو از چمن می‌شنوم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۰ — بر یاد لبت لعل نگین می‌بوسم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۳ — بیدف بر ما میا که ما در سوریم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۸ — تا آتش و آب عشق بشناخته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۲ — بهر تو زنم نوا چو نی برگیرم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۷ — بیگاه شد وز بیگهی من شادم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۹ — تا ترک دل خویش نگیری ندهم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸۶ — بیگانه مگیرید مرا زین کویم