مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۱ — روزت بستودم و نمی‌دانستم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۸ — ذات تو ز عیبها جدا دانستم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۹ — رازیکه بگفتی ای بت بدخویم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۳ — رویت بینم، بدر من آن را دانم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۴ — زان دم که ترا به عشق بشناخته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۰ — رفتی و ز رفتن تو من خون گریم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۲ — روزی به خرابات تو می میخوردم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۶ — زاهد بودی ترانه گویت کردم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۵ — ز اول که حدیث عاشقی بشنودم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۸ — زین پیش اگر دم از جنون میزده‌ام
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۷ — زنبور نیم که من به دودی بروم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴۹ — زینگونه که من به نیستی خرسندم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۳ — شادم که ز شادی جهان آزادم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۲ — سر در خاک آستان تو نهم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۷ — شب گوید من انیس می‌خوارانم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۴ — شادی کردم چو آن گهر شد جفتم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۵ — شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۸ — شد گلشن روی تو تماشای دلم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۶ — شب رفت و هنوز ما به خمار خودیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶۱ — عشق آمد و گفت تا بر او باشم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۰ — ساقی امروز در خمارت بودم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۹ — صد نام زیاد دوست بر ننگ زدیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶۰ — عالم جسم است و نور جانی مائیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵۱ — ساقی چو دهد بادهٔ حمرا چکنم