مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۵ — در کوی خرابات نگاری دیدم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۸ — در چنگ توام بتا در آن چنگ خوشم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۴ — خیزید که تا بر شب مهتاب زنیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۵ — در آتش خویش چون دمی جوش کنم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۰ — در چشمهٔ دل مهی بدیدیم به چشم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۶ — در باغ شدم صبوح و گل می‌چیدم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۷ — در بحر خیال غرقهٔ گردابم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۲ — در عشق تو گر دل بدهم جان ببرم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۱ — در عالم گل گنج نهانی مائیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱۹ — در دور سپهر و مهر ساقی مائیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۴ — در کوی خرابات گذر میکردم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۳ — در عشق تو معرفت خطا دانستیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۷ — دستارم و جبه و سرم هر سه به هم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۸ — دشنامم ده که مست دشنام توام
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۱ — دل میگوید که نقد این باغ دریم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۹ — دلدار چو دید خسته و غمگینم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۰ — دل زار وثاق سینه آواره کنم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۶ — دل داد مرا که دلستان را بزدم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۴ — دوش از طربی بسوی اصحاب شدیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۵ — دوش ارچه هزار نام بر ننگ زدم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۲ — دوش آمده بود از سر لطفی یارم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۳ — دوش از سر مستی بخراشید رخم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲۶ — در هر فلکی مردمکی می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳۷ — دیوانه‌ام و لیک همی خوانندم