مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۸ — من سیر نیم سیر نیم سیر نیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۴ — من عهد شکسته بر شکستی بزنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۳ — من عشق ترا به جای ایمان دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۹ — من سیر نیم ولی ز سیران سیرم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۰ — من عادت و خوی آن صنم میدانم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۶ — من زخم تو را به هیچ مرهم ندهم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۲ — من عاشقی از کمال تو آموزم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۱ — من عاشق روی تو نگارم چکنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۵ — من دوش فراق را جفا میگفتم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۵ — من غیر ترا گزین ندارم چکنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۷ — من سر بنهم در رهت ای کان کرم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۴ — من درد ترا ز دست آسان ندهم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۹ — من گرسنه‌ام نشاط سیری دارم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۳ — من نیز چو تو عاقل و هشیار بدم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۲ — من نای توام از لب تو می‌نوشم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۵ — من یک جانم که صد هزار است تنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۶ — من قاعدهٔ درد و دوا می‌شکنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۴ — من همچو کسی نشسته بر اسب خام
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۷ — می‌پنداری که از غمانت رستم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۶ — مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۸ — من گردانم مطرب گردان خواهم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴۷ — من کاستهٔ وفای آن مه‌رویم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۱ — من مهر تو بر تارک افلاک نهم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۰ — من مالک ملک لامکانی شده‌ام