مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۵ — گفتم که دل از تو برکنم نتوانم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۷ — گفتم که مگر غمت بود درمانم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸۷ — گر کبر بخورده‌ام که سرمست توام
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸۶ — گر صبر کنی پردهٔ صبرت بدریم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۴ — گفتم سگ نفس را مگر پیر کنم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸۸ — گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸۹ — گر من به در سرای تو کم گذرم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۶ — گفتم که ز چشم خلق با دردسریم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۰ — گر یار کنی خصم تواش گردانیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۳ — گفتم دل و دین بر سر کارت کردم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۱ — گفتم به فراق مدتی بگزارم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۲ — گویی تو که من ز هر هنر باخبرم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۲ — لب بستم و صد نکته خموشت گفتم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۷ — ما برزگران این کهن دشت نویم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۶ — ما باده ز یار دلفروز آوردیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۹ — ما خاک ترا به آب زمزم ندهیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۴ — ما از دو صفت ز کار بیکار شویم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۵ — ما بادهٔ ز خون دل خود می‌نوشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۳ — لیلم که نهاری نکند من چکنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۸ — ما جان لطیفیم و نظر در نائیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۱ — لا الفجر بقینة و لا شرب مدام
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۹ — گوئیکه به تن دور و به دل با یارم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰۰ — گه در طلب وصل مشوش باشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۸ — گنجینهٔ اسرار الهی مائیم