مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۰ — ما خواجهٔ ده نه‌ایم ما قلاشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۵ — ما مذهب چشم شوخ مستش داریم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۲ — ما رخت وجود بر عدم بربندیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۱ — ما را بس و ما را بس و ما بس کردیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۳ — ما عاشق خود را به عدو بسپاریم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۷ — ماهی فارغ ز چارده می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۶ — مانند قلم سپید کار سیهم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۴ — ما کار و دکان و پیشه را سوخته‌ایم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۱ — مائیم که تا مهر تو آموخته‌ایم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۹ — مائیم که پوستین بگازر دادیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۰ — مائیم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱۸ — ماییم که از بادهٔ بی‌جام خوشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۵ — مردم رغم عشق دمی در من دم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۳ — مائیم که دوست خویش دشمن داریم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۴ — مائیم که گه نهان و گه پیدائیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۲ — مائیم که دل ز جسم و جوهر کندیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۸ — من بحر تمامم و یکی قطره نیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۷ — مگریز ز من که من خریدار توام
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۶ — مصنوع حقیم و صید صانع باشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲۹ — من بر سر کویت آستین گردانم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۲ — من چشم ترا بسته به کین می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۳ — من خاک ترا به چرخ اعظم ندهم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۱ — من پیر شدم پیر نه ز ایام شدم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳۰ — من بندهٔ قرآنم اگر جان دارم