مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۸ — می‌پنداری که من به فرمان خودم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۱ — نی از پیِ کسب سوی بازار شویم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۰ — ناساز از آنیم که سازی داریم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵۹ — می‌گوید دف که هان بزن بر رویم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۵ — همچون سر زلف تو پریشان توایم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴ — هر گه که دل از خلق جدا می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۲ — نی دست که در مصاف خونریز کنم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۷ — هم مستم و هم بادهٔ مستان توام
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۶ — هم خوان توایم و نیز مهمان توایم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۳ — نی سخرهٔ آسمان پیروزه شوم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۹ — هوش عاشق کجا بود؟ سوی نسیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۸ — هم منزلِ عشق و هم رهت می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۱ — یا صورت خودنمای تا نقش کنیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۴ — یک جرعه ز جام تو تمامست تمام
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۲ — بر غوش‌بک و قیر‌بک و سالارم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۷ — آشفته همی رَوی به کویی ای جان
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸۰ — آن حلوایی که کم رسد زو به دهن
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۶ — یک دم که ز دیدار تو یک سو افتم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۵ — یک چند به کودکی به استاد شدیم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۳ — یک بار دگر قبول کن بندگیَم
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۸ — آمد دل تا دردِ نهانم گفتن
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸۱ — آن صورت غیبی که شندیش دشمن
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۹ — آمد شب و غم‌های تو همچون عسسان
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۰ — یار آمده، یار آمده، ره بگشائیم