مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۵۰۸ — شیر خدا بند گسستن گرفت
- غزل شمارهٔ ۵۰۷ — کیست که او بنده رای تو نیست
- غزل شمارهٔ ۵۱۰ — باز به بط گفت که «صحرا خوشست»
- غزل شمارهٔ ۵۱۲ — صبر مرا آینه بیماریست
- غزل شمارهٔ ۵۱۳ — کیست در این شهر که او مست نیست
- غزل شمارهٔ ۵۰۹ — مرغ دلم باز پریدن گرفت
- غزل شمارهٔ ۵۱۴ — قصد سرم داری خنجر به مشت
- غزل شمارهٔ ۵۱۵ — خانه دل باز کبوتر گرفت
- غزل شمارهٔ ۵۱۷ — ای ز بگه خاسته سر مست مست
- غزل شمارهٔ ۵۱۶ — بازرسیدیم ز میخانه مست
- غزل شمارهٔ ۵۰۶ — کار من اینست که کاریم نیست
- غزل شمارهٔ ۵۱۱ — همچو گل سرخ برو دست دست
- غزل شمارهٔ ۵۱۸ — نفسی بهوی الحبیب فارت
- غزل شمارهٔ ۵۲۱ — یا راهبا انظر الی مصباح
- غزل شمارهٔ ۵۲۰ — ای مبارک ز تو صبوح و صباح
- غزل شمارهٔ ۵۲۲ — ماه دیدم شد مرا سودای چرخ
- غزل شمارهٔ ۵۲۴ — بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد
- غزل شمارهٔ ۵۱۹ — ای دل فرو رو در غمش کالصبر مفتاح الفرج
- غزل شمارهٔ ۵۲۳ — ای بی‌وفا جانی که او بر ذوالوفا عاشق نشد
- غزل شمارهٔ ۵۲۵ — بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد
- غزل شمارهٔ ۵۲۹ — خامی سوی پالیز جان آمد که تا خربز خورد
- غزل شمارهٔ ۵۲۶ — ای لولیان ای لولیان یک لولی‌یی دیوانه شد
- غزل شمارهٔ ۵۲۸ — آن کیست آن آن کیست آن کاو سینه را غمگین کند
- غزل شمارهٔ ۵۲۷ — گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند