مولانا
زندگینامهٔ مولانا
مولانا جلالالدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهانالدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او میتوان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۵۳۱ — صوفی چرا هُشیار شد؟ ساقی چرا بیکار شد؟
- غزل شمارهٔ ۵۳۴ — رو آن ربابی را بگو مستان سلامت میکنند
- غزل شمارهٔ ۵۳۵ — سودای تو در جوی جان چون آب حیوان میرود
- غزل شمارهٔ ۵۳۷ — کاری نداریم ای پدر جز خدمت ساقی خود
- غزل شمارهٔ ۵۴۱ — صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارویی بود
- غزل شمارهٔ ۵۳۸ — گر آتش دل برزند بر مؤمن و کافر زند
- غزل شمارهٔ ۵۳۹ — مستی سلامت میکند، پنهان پیامت میکند
- غزل شمارهٔ ۵۳۰ — امروز خندانیم و خوش کان بخت خندان میرسد
- غزل شمارهٔ ۵۳۶ — آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود
- غزل شمارهٔ ۵۳۲ — مر عاشقان را پند کس هرگز نباشد سودمند
- غزل شمارهٔ ۵۴۰ — مستی سلامت میکند پنهان پیامت میکند
- غزل شمارهٔ ۵۳۳ — رندان سلامت میکنند جان را غلامت میکنند
- غزل شمارهٔ ۵۴۷ — سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟
- غزل شمارهٔ ۵۴۵ — بی تو به سر می نشود با دگری مینشود
- غزل شمارهٔ ۵۵۰ — پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات میرسد
- غزل شمارهٔ ۵۵۱ — جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود
- غزل شمارهٔ ۵۴۸ — چشم تو ناز میکند ناز جهان تو را رسد
- غزل شمارهٔ ۵۵۲ — چیست صلای چاشتگه خواجه به گور میرود
- غزل شمارهٔ ۵۴۴ — ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود
- غزل شمارهٔ ۵۴۳ — یار مرا مینهلد تا که بخارم سر خود
- غزل شمارهٔ ۵۴۶ — هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود
- غزل شمارهٔ ۵۴۲ — بی گاه شد بیگاه شد خورشید اندر چاه شد
- غزل شمارهٔ ۵۴۹ — آب زنید راه را، هین که نگار میرسد
- غزل شمارهٔ ۵۵۳ — بیهمگان به سر شود، بیتو به سر نمیشود