مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۴۶۰ — عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست
- غزل شمارهٔ ۴۵۸ — امروز چرخ را ز مه ما تحیری‌ست
- غزل شمارهٔ ۴۵۹ — ای مرده‌ای که در تو ز جان هیچ بوی نیست
- غزل شمارهٔ ۴۶۱ — شاه گشادست رو، دیده شه بین که راست ؟
- غزل شمارهٔ ۴۶۵ — کار ندارم جز این کارگه و کارم اوست
- غزل شمارهٔ ۴۶۴ — نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست
- غزل شمارهٔ ۴۶۶ — باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست
- غزل شمارهٔ ۴۶۷ — آنک چنان می‌رود ای عجب او جان کیست
- غزل شمارهٔ ۴۶۹ — ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست
- غزل شمارهٔ ۴۶۸ — با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست
- غزل شمارهٔ ۴۶۲ — یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست
- غزل شمارهٔ ۴۶۳ — هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست
- غزل شمارهٔ ۴۷۱ — پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست
- غزل شمارهٔ ۴۷۰ — ای غم! اگر مو شوی پیش منت بار نیست
- غزل شمارهٔ ۴۷۳ — هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست
- غزل شمارهٔ ۴۷۲ — کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست
- غزل شمارهٔ ۴۷۶ — بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست
- غزل شمارهٔ ۴۷۴ — ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات
- غزل شمارهٔ ۴۸۰ — به حق آن که در این دل به جز ولای تو نیست
- غزل شمارهٔ ۴۷۷ — ز آفتاب سعادت مرا شراباتست
- غزل شمارهٔ ۴۸۱ — چه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست
- غزل شمارهٔ ۴۷۸ — وجود من به کف یار جز که ساغر نیست
- غزل شمارهٔ ۴۷۹ — ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینست
- غزل شمارهٔ ۴۷۵ — بیا که عاشق ماهست وز اختران پیداست