شمارهٔ ۱۱ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به عشق عمیق و دردناک خود اشاره می‌کند. او به زیبایی معشوقش، که به ماه مزرعه تشبیه شده، اشاره می‌کند و می‌گوید آتش عشق او در دلش شعله‌ور است. نام او در عشق معشوقش به مانند خرمن سوخته‌ای است و احساس می‌کند که عقل و صبرش به او کمکی نمی‌کنند. عشق معشوقش به او شور و حالی می‌بخشد که حتی به دین و دلش آسیب می‌زند. او از تیرهای عشق معشوق خود به جوش آمده و تا به حال صبر کرده، اما حالا نومیدی و سردی در دلش آمده است. با وجودی که او هرگز از دل بی‌رحم معشوقش ناامید نمی‌شود، اما می‌بیند که معشوقش به او رحم نمی‌کند و دلش سخت و سنگی است.