شمارهٔ ۴۰ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شدت عشق و شوری است که شاعر نسبت به معشوق خود دارد. او از صبر و دل خود می‌گوید که به خاطر عشق معشوق به یغما رفته و جانش به لرز درآمده است. شاعر تمنای وصال معشوق را دارد و آرزو می‌کند که لبخندی از او ببیند، در حالی که نمی‌تواند بدون رضایت او نفس بکشد. او می‌گوید که هیچ زمینی نمی‌بیند و تنها بارگاه وصال معشوق را می‌سازد.