شمارهٔ ۴۶ ادیب صابر
ادیب صابر / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
از مشک ناب سلسله بر مه فکنده‌ای
ما را به مشک و سلسله از ره فکنده‌ای
در عشق تو چو پشت مه نو خمیده‌ام
تا تو ز مشک سلسله بر مه فکنده‌ای
در سیم چاه داری و مسکین دل مرا
در چه فکنده‌ای تو و ناگه فکنده‌ای
گر صورت پیمبر چاهی رخ توراست
مسکین دل مرا ز چه در چه فکنده‌ای
ده ره ز مه بدیع‌تری در کمال حسن
روزی به تیر غمزه چو من ده فکنده‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف عشق و دلدادگی می‌پردازد و به محبوب خود اشاره می‌کند که چگونه به واسطه‌ی جذابیت و زیبایی‌اش او را به سوی خود می‌کشاند. شاعر از مشکلاتی که در این عشق احساس می‌کند سخن می‌گوید و به تمثیل‌هایی همچون "مشک" و "سلسله" اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی عمق و پیچیدگی احساساتش است. در نهایت، او از بی‌پناهی دلش و تأثیر تیر غمزه محبوبش بر او سخن می‌گوید، که نشان‌دهنده‌ی تسلط عشق بر وجودش است.