شمارهٔ ۵۲ ادیب صابر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان این نکته می‌پردازند که در جوانی، ممکن است انسان به گناه و فسق روی آورد، اما در پیری باید به توبه و بازگشت به حقایق معنوی فکر کند. شاعر به ما یادآوری می‌کند که هرچند جوانی و زندگی در لذت‌های آن ممکن است جذاب باشد، اما پشیمانی و نداشتن توبه در دوره پیری، بسیار دردناک‌تر خواهد بود. به همین دلیل نباید به جوانی که در فساد زندگی می‌کند، خندید، بلکه باید بر حال پیرمردی گریست که بدون توبه و بازگشت به راه راست از دنیا رفته است.