شمارهٔ ۶۳ ادیب صابر
ادیب صابر / مقطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
ندارم امید بهی زین زمانه
که عمرم همه در امید بهی شد
جهان از لئیمان تهی به ولیکن
به ناکام ما از کریمان تهی شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از ناامیدی و یأس خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زندگی‌اش صرف امید به بهبودی گذشته است. او به این نکته اشاره می‌کند که هرچند دنیا از خوبی‌ها خالی شده، اما با این حال، ناامیدی‌ها و شکست‌های خودش موجب می‌شود که از لطف و کرامت دیگران نیز بی‌بهره بماند.