شمارهٔ ۶۴ ادیب صابر
ادیب صابر / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدا
نه نعمتی که بدو خلق را کنم خشنود
شده ست معصیت و مفلسی بضاعت من
بدین بضاعت ناقص چه سود خواهد بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از ناامیدی و ناتوانی خود در برابر خداوند و خلق او سخن می‌گوید. او نه به دستاویزهایی برای دوری از خشم خدا دست یافته و نه نعمتی برای خوشنودی مردم دارد. او از معصیت و فقر خود می‌گوید و می‌پرسد با این وضعیت چگونه می‌تواند چیزی به دست آورد یا سودی ببرد.