نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲ ادیب صابر

ادیب صابر / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

شعر است و بس که خواندن او نام مرد را

مشهور شهر و شهره خلق جهان کند

روزی هزار بار سر زلف بشکند

ترسم به عهد و دوستی من همان کند

دایم همی کنم لب شیرینش را صفت

آخر به بوسه ای دل من شادمان کند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به زیبایی و تاثیر شعر اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها خواندن شعر می‌تواند نام محبوبش را در جهان مشهور کند. او از عشق و علاقه‌اش به محبوبش صحبت می‌کند و نگران است که محبوب، به عهد و دوستی‌اش وفا نکند. همچنین، او هر روز به توصیف لب‌های شیرین محبوبش می‌پردازد و امید دارد که با یک بوسه، دلش را شاد کند.