شمارهٔ ۱۶ ادیب صابر
ادیب صابر / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز صد هزار محمد که در جهان آید
یکی به منزلت و جاه مصطفی نشود
اگر که عرصه عالم پر از علی گردد
یکی به علم و شجاعت چو مرتضی نشود
جهان اگر چه ز موسی و چوب خالی نیست
یکی کلیم نگردد یکی عصا نشود
سخن بلند و گرانمایه از ثنای تو شد
سخن بلند و گرانمایه بی سخا نشود
محل نعمت تو گر به همت تو رسد
کسی به محنت افلاس مبتلا نشود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این سروده، شاعر به عظمت و جایگاه ویژه پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) و امام علی (ع) اشاره می‌کند و می‌گوید که از میان هزاران محمد و علی، هیچ‌کس به مقام و ویژگی‌های آن‌ها نخواهد رسید. او همچنین به قدرت موسی و مقامش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر کسی شبیه او باشد، به مقام او نخواهد رسید. شاعر تأکید دارد که هر سخن با ارزش و ارزنده‌ای، بدون یاری و لطف الهی، محقق نخواهد شد. در نهایت، بیان می‌کند که اگر نعمت‌های الهی به همت انسان‌ها برسد، هیچ‌کس در فقر و سختی نخواهد ماند.