شمارهٔ ۲۸ ادیب صابر
ادیب صابر / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
اگر به شعر روا باشدی نبوت شعر
چه مایه شاعر فحل آمدی زامت من
حریم حرمت تو گر حرم شده ست چراست
از این حرم همه حرمان نصیب حرمت من
مرا ولی نعم جز کل جواد تو نیست
زدولت کرم و جود توست نعمت من
نغوذ بالله اگر من به جای نعمت تو
همان کنم که تو کردی به جای خدمت من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به مقام و حرمت نبوت اشاره می‌کند و از آن به عنوان شعری شایسته یاد می‌کند. او می‌گوید که جایگاه شاعری او به دلیل وجود شخصیت‌هایی چون پیامبران است. همچنین، از نعمت‌ها و کرم‌های الهی صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که تنها ولی نعمت او خداوند است. شاعر ابراز می‌کند که اگر او نیز به جای خداوند قرار گیرد، نمی‌تواند آنچه را که خداوند برای او انجام داده فراموش کند. در نهایت، او به تقدس و اراده الهی در زندگی خود تأکید می‌کند.